گویی که زیر آب فریاد می زنم

دوست دارم
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٢:٤٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٢ آبان ۱۳٩٢
 

   دوست دارم . . .

    آنچنان در اعماق نگاهت غرق شوم که تو در اعماق جانم.


 
 
برهوت
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۳:٥٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳٩٢
 

   بد نگاهم نکنید ...

   حق دارید ...

   خانه ای ساخته ام نیمی از آن برهوت .

    پنجره ، درب ، نما را همه من گِل زده ام .

   با نگاه سردم ...

   تیشه بر ریشه ی این دل زده ام

   سبزه اش زرد کشیدم ،افسوس 

   سرخ را به زبان ، سبز بر سر زده ام

   نیمی دیگر اما ، ساخته ی دست خودم نیست ازاوست

   همه اش صدق و وفا

   همه لبریز دعا 

   همه از شعر خدا

   کاش میشد نقشه هایش همه در دست تو بود

   منم مجری تو

   وچنان محو نگاهت بودم که دگر

  نه گِلی بود نه نگاه سردی

                                                  رد قلم : مهرشاد

 


 
 
خدا و بنده
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ امرداد ۱۳٩٢
 

   خدایا تو را خوب می بینم ...

   نقش بازی نکن

   عینکت را بردار...

   موهایم را شانه می زنی تا دلم نلرزد ؟

   نگران نباش . . .

   نه شانه هایم میلرزد , نه دستهایم

   می خواهم تو را سخت در آغوش بگیرم .

   آرام میشوم . . .

   اما باز . . .

   راهم را کج میکنم . . .

   چشمهایم نمی بیند . . .

   شانه هایم . . .

   دستهایم . . .

   پر رو شده است این بنده ات . . .

   به رویش نمی آورد . . .

   تو نیز همچنین به رویش نمی آوری

   آخر تو خدایی و او بنده

   نقش بازی نمی کردی با آن عینک 

   به رویش نمی آوردی . . .

                                                    


 
 
آرامش
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٢:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳٠ خرداد ۱۳٩٢
 

   می گویند خنده باعث آرامش آدمی است

   ولی خنده ی تو باعث آرامش دیگران می شود .

   آری ...

   از خنده ی تو دلشادم...

                                                رد قلم : صاحب آرامش


 
 
سرخ گونه
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۱:۱۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

   گونه هایت سرخ است ، وقت بوییدن عطر گل یاس

   دوست دارم باشد : چین اول از من 

   وسپس باز کنم پنجره را

   وبپاشم یک بغل عطرتورا رو به حیاط

   و ببینم چه حسادت کُنَدَ تْ هر چه دَروست

                                                   رد قلم : مهرشاد 

                                                   


 
 
نوشته هایم با تو بزرگ می شوند
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

   گاه ، گاه و گاه ، بیگاهم شده ای             

                                          قطره ای اشک در نگاهم شـــده ای

   گاه سایه ی خورشیدی برای من

                                          گـــاه نــور مهتــــــــابم شـــــده ای

   گاه صدای گرفته ی منی

                                         گـــاه بازتــاب فریــــــادم شـــده ای

   گاه عرصه ی امیدی برای من

                                         گاه نهـــایت آمالـــــــم شــــــــده ای 

   پ ن : تقدیم به بانوی عزیزم ( روزت مبارک وسپس تولدت )

                                                     دست کاشت : آنکه میخواندت و می خواهدت


 
 
به بهانه ی نوروز
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳٠ اسفند ۱۳٩۱
 

   ابر می برد ...

   باران می بارد ...

   خبر از میمنت تولدیست و بی قراری دلی .

   نیمه ی پنهان زمین با زلفهای شانه خورده رخ می نماید و

   دل می برد از هر آشفته خیالی ...

   نکوهش مکنید یاران را

   یوسفی از راه می رسد...

  (  دوست من عید مبارک باد )

                                                                رد قلم : مهرشاد


 
 
بوی تو
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳٩۱
 

   از بس تورا نچیده ام

   دیگر دستهایم بوی تو را نمی دهد.

   آه . . .

   این ترس پژمردن ، جرأت چیدن نمی دهد.

                                                      رد قلم : مهرشاد


 
 
تگاهم کن
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٤ دی ۱۳٩۱
 

   خدایا

   سیاهه ی قلبم را پاره می کنم و تورا به انتظار می نشینم .

   نگران نگریستنت نیستم .

   بارها تقاطع امید را از بزرگراه نگاهت به نظاره نشسته ام.

   دستانم را بگیر تا نفسهای بودنت را در میان دستانت استشمام کنم.

                                                             رد قلم : مهرشاد

 


 
 
دعایم کن دوست خوب
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ آذر ۱۳٩۱
 

    سلام به همه ی دوستان خوب.

   تب شدید باعث شده است پسر کوچکم  را در بیمارستان بستری کنیم.

   هنوز مادرش از بهبود نسبی  پسر بزرگش التیام نگرفته که دیدن پسر

   کوچکتر زیر سوزن سرم و نمونه و .. دردمندش نموده است.

   انگار خوشی قصد ماندگاری در خانه ی ما را ندارد. به هر حال شاکریم از

   خدا .

   فقط از دوستان التماس دعا داریم .

 --------------------------------------------------------------------

   پ ن : دوستان امیر حامی برگشت از دعای دوستان و الطاف الهی


 
 
سایه
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٢:۳٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ آذر ۱۳٩۱
 

    سایه ام اگر سیاه شود ...

   زمین به زمان می رسد و

   نفسم به نای نمی رسد .

   شکوه خواهم کرد از نی و

   نوای بینوایی سرمی دهم .

   تاریکی را در آغوش خواهم گرفت و

   بی ریا ، جاودانگی طلب می کنم.

   سایه ات می خواهم ، سیاه مشو

                                               رد قلم : مهرشاد


 
 
تازه گل
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٩:٠٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٩ آذر ۱۳٩۱
 

   هنوزبوی گل تازه می دهد دلم...

   نمی دانم .

   شاید ...

   چون سفره ی دلم را پیش کسی باز نکرده ام...

   برای همین است که تو هنوز برایم تازه مانده ای ...

                                                                رد قلم : مهرشاد


 
 
خوش آمدی
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۸:۳٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۸ آذر ۱۳٩۱
 

   مانده ام !!!

   تو که حتی  قدم از قدم برنداشته ای ...

   چگونه ...

   چگونه فاصله ی دو دنیا را با گامهای کوچکت طی کرده ای ؟

   چگونه  آموخته ای تیک تیک قدمهایت را با نبض زمین سازگارکنی ؟ 

   توکه حتی  خوابهایت ، رنگی از دنیا نداشت ...

   چگونه ...

   چگونه رؤیاهایت را طعم شیرینی میدهی ؟

   پسرم خوش آمدی ...

   پ ن  :  دوستان : مهمان رسید . از لطف و دعای دوستان به سلامت.  

            قدمش خیر و دلش عاشق باد .


 
 
نگاه
نویسنده : مهرشاد - ساعت ٢:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ آبان ۱۳٩۱
 

   بغض که می کنی ،

   بی اختیار نگاهم می رود به گوشه ی چشمان تو .

   یادم می رود که با خود چتری داشته ام .

   دلم سر می خورَد به خاطرات خیس خورده ی دونفره ...

   من بودم وتو

   دل بود و دل بود و گاهی دیده ...

   اما...

   حالا که ما هستیم

   دل هست و دیده و دیده ...

   احساس می کنم که بیشتر دوست دارم نگاهت کنم...

                                                           رد قلم : مهرشاد

  


 
 
فریاد میزنم تورا
نویسنده : مهرشاد - ساعت ۸:٥۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٥ آبان ۱۳٩۱
 

   وقتی صدایت می زدم و جوابی نمی شنیدم . . .

   دلم می رفت به هزار بیراهه ی پیچ در پیچ روز ندیده . . .

   آنوقت بود که دلم را به خواب می زدم و خودم را گول . . .

    آنقدر که خودم هم باورم شده بود چیزی نیست . . .

   اما به یک باره انگار که آسمان ویرانه ای شده بود بربام خوشبختی . . .

   نه از دیروز چیزی یادم مانده بود و نه ازرؤیاهای شیرین . . .

   دیگر بیدار شده بودم . . . خوابم نمی برد.

   ولی نگران نیستم . . .

   اینبار تورا بلندتر فریاد خواهم زد .

                                                                      رد قلم : مهرشاد

 


 
 
← صفحه بعد صفحه قبل →